ΑΣ06_Το Αέναο Ποτάμι_ Ραγκαβά Αγγελική Α.Μ.1814

Ο Μπόρχες υποστήριζε πως υπάρχουν τρεις χρόνοι και οι τρεις είναι παρόν, το τωρινό παρόν : η στιγμή που μίλησα και τώρα έχει γίνει παρελθόν, το παρόν του μέλλοντος δηλαδή η στιγμή που σκέφτομαι και με κάποια βεβαιότητα θα συμβεί και  το παρόν του παρελθόντος : μνήμη η το όνειρο

Για τον Μπόρχες δεν υπάρχει διαφορά στο να θυμάσαι το παρελθόν και να το φαντάζεσαι. Ένα γεγονός του παρελθόντος είναι ένα όνειρο όσο και φαντασία.

Αποδεχόμενοι πως το μουσείο δεν είναι ένας χώρος φύλαξης πρωτότυπων θραυσμάτων ενός πολιτισμού αναζητούμε το άλλο πρόσωπό του.

Συντάσσουμε την εξής ερώτηση :

πως μπορούμε μέσα σε έναν χώρο να προβάλουμε μια άλλη συνθήκη που δεν ανήκει στο παρόν και σε κανένα από τα γνωστά παρόντα;

Πώς θα ορίσουμε τον κοινό τόπο που θα γειτνιάσουν το περιέχον και το περιεχόμενο;

Αυτά τα στοιχεία σαν φανταστικά όντα θα μπορούσαν να υπάρξουν στον μη τόπο.

Αναζητούμε τις δυνάμεις που θα διεγείρουν τις επιλογές πάνω σε αυτό το πλαίσιο και συναντάμε με αφετηρία τον κόσμο στον οποίο ζούμε: την προσομοίωση.

Προσομοίωση: Η αναπαράσταση μιας κατάστασης-διαδικασίας με τη βοήθεια ενός μοντέλου.

H προσομοίωση είναι μια υπέρ-πραγματικότητα, μια κατασκευάσιμη κατάσταση και όχι ένα βίωμα η μια εμπειρία αλλά ένας φαντασιακός κόσμος σχεδιασμένος σε επίπεδα που βρίσκεται μακριά από το πραγματικό κόσμο αλλά αναφέρεται σε αυτόν, επιστρέφοντας πίσω στο υποκείμενο για να το διαμορφώσει. 

Πρόκειται για μια σχέση καθρεπτισμού. Όπως ο καθρέπτης παράγει έναν τόπο έξω από τον τόπο που το υποκείμενο βιώνει, έναν τόπο που βρίσκεται σε άπειρη απόσταση από  το υποκείμενο που μπορεί όμως να περιγράφει με το σύνολο των συστημάτων νοημάτων που το υποκείμενο είναι σε θέση να αναγνωρίσει, έτσι και η προσομοίωση δημιουργεί ένα φανταστικό σύμπαν χωρίς περιορισμούς με ανάλογο βάθος και ιδιότητες όπως εκείνες του καθρέπτη.

Ορίζεται λοιπόν ένας νέος κόσμος με άπειρη πυκνότητα που σε κάθε βήμα κινδυνεύει να φτάσει στον κορεσμό- υπερπλήρωση και να οδηγήσει το υποκείμενο σε μια συνεχή σύνδεση, σε μια φοβερή κατάσταση υπεργειτνίασης με τα στοιχεία που το περιβάλλουν χωρίς να μπορεί να θέσει τα όρια της ύπαρξης του. Το βάθος του καθρέπτη κινδυνεύει να  χαθεί μέσα στο άπειρο του και να αντικατασταθεί από μια λειτουργική επιφάνεια, μια οθόνη. Το υποκείμενο αποκτά το ρόλο εκείνον του τερματικού. 

Από την μία πλευρά βρίσκεται ο συμβατικός χρόνος και από την άλλη ο χρόνος της προσομοίωσης ο  χρόνος των ομοιωμάτων . Καλούμαστε να σχεδιάσουμε αντιμέτωποι με αυτούς τους 2 ασύμβατους χρόνους  που δεν συναντιούνται ποτέ όπου όμως μπορούν να εγκλωβίσουν τα υποκείμενα.

Ο  Jean Baudrilliard προτείνει ως λύση την αποπλάνηση.Η αποπλάνηση είναι εκείνο που σε μαγεύει και σε οδηγεί σε πορείες μακριά από τις προδιαγραμμένες. Είναι το σημείο στο οποίο ο φυσικός χώρος και προσομοιωμένος δεν κουμπώνουν. Η αποπλάνηση σε παρεκκλίνει από το δεδομένο αποτέλεσμα. Είναι μια ιλιγγιώδης διαδικασία που μπορεί να συνεχίζεται στο άπειρο μέσω μιας μυστικής ισορροπίας μιας μυστικής συνθήκης μεταξύ των στοιχείων που την αποτελούν. Το θηλυκό και το αρσενικό, το φώς και η σκιά, είναι ισοδύναμα και όχι αντίθετα, το ένα αποπλανεί το άλλο και εν τέλη φτάνουν  μέσω μιας συνωμοσίας στην ισορροπία. Κατασκευάζουμε την προσομοίωση και προκειμένου να μην φτάσουμε στον κορεσμό  εισάγουμε το αντίδοτο της την αποπλάνηση προσπαθώντας να συντάξουμε μια αποκαλυπτική διαδικασία μέσω ενός μηχανισμού. 

Ορίζουμε τον χώρο της αποπλάνηση, τον  ελάχιστο ορατό κόσμο, έναν χώρο σχετικών αξιών που συνεχώς αλλάζει υπόσταση. Ο χώρος αυτός αναγνωρίζεται μέσω του περιπάτου. Διαθέτει 6 τόπους που αναπτύσσονται παράλληλα με το ποτάμι.

     

 Ο επισκέπτης φτάνει στον τόπο μέσω του τρένου δηλαδή μέσω ενός τόπου χωρίς γεωγραφικές αναφορές οπού το τοπίο παίρνει την μορφή κινηματογραφικής προβολής. 

 

     Σταθμός

Μέσα από αυτό το φίλτρο ο επισκέπτης ξεκινά μία κατηφορική πορεία και βυθίζεται στον κήπο της σκιάς- το μουσείο.

 

Κήπος της σκιάς :Αφετηρία για τον σχεδιασμό του κήπου αποτελούν οι περσικού κήποι. Οι περσικοί κήποι και κατ’ επέκταση τα περσικά χαλιά μας μιλούν για χώρους μέσα σε χώρους, για ιστορίες μέσα σε ιστορίες. Για μια ιδανική ισορροπία, για μια τέλεια αποπλάνηση. Ο κήπος δεν ορίζεται ως ένα φυσικό αντικείμενο  αλλά ως ένα σχέδιο προς κατοίκιση όπου όλες οι εκδοχές μιας πλοκής, όλα τα συμβάντα, όλες οι αφηγήσεις συμβαίνουν ταυτόχρονα. Όλες οι δυνατότητες, όλες οι πιθανές εκδοχές του χώρου είναι ταυτόχρονα πλεγμένες στον κήπο όπως οι κλωστές ενός χαλιού.  Κήπος της σκιάς είναι μια τεχνητή κατασκευή, ένα ανοικτό πλαίσιο στο οποίο ο καθένας  βιώνει κάτι το διαφορετικό με στόχο να δημιουργήσει μια αφήγηση μέσω του περιπάτου. Ο κήπος διαθέτει μια, μηχανή που αναζητεί συνεχώς εκδοχές που συμβαίνουν ταυτόχρονα, ίσως μια αριθμητική συνθήκη  που δεν είναι ορατή στον επισκέπτη αλλά είναι υπαρκτή: Χρυσή Τομή.

 

Ο κήπος της σκιάς ξετυλίγεται μέσα από χώρους όπως το ερευνητικό κέντρο, την βιβλιοθήκη, τον χώρος έκθεσης του μουσείου, κοιτώνες και το σχολείο που οργανώνονται σύμφωνα με την χρυσήτομή.

  

   Επίπεδο 01                                     Επίπεδο 02

Επίπεδο 03

                                                    Κοιτώνες

Τον κήπο της σκιάς διαδέχεται ο φυσικός κήπος. Ο χώρος της περισυλλογής, των μονοπατιών και των περιπάτων.

Στο επόμενο βήμα φτάνουμε στην αφετηρία στον τόπο του σταθμού.

Αν ξεφύγουμε από την πρώτη αυτή λούπα, μεταφερόμαστε στον χώρο των βιομηχανικών θραυσμάτων στα ερείπια του Μάμου. Ο επισκέπτης κινείται παράλληλα με τα ερείπια και φτάνει στον ξενώνα. Από το σημείο αυτό μπορεί να παρατηρήσει τα ερείπια από ένα ύψωμα ενός μικρότερου κήπου.

Ξενώνας

ο περιπατητής συνεχίζει την διαδρομή καταλήγοντας στο μικρό όρμο .

Στην συνέχεια επιστρέφει στην αφετηρία στον σταθμό του τρένου, ολοκληρώνοντας την δεύτερη λούπα.

Βίντεο:

Κείμενο_Aποσπάσματα:
1.  Borges, J. L. (έτος έκδοσης: 2002),Επιλογή :Nίνα Αγγελίδου Τα μονοπάτια της Ιθάκης η Ελλάδα στην ποίηση του Μπόρχες Χόρχε Λουίς Μπόρχες; , Instituto Cervantes de Atenas.,Αθήνα.
2. Last year at Μarienbad ,(1961), Σενάριο:  Alain Robbe- Grillet,  Σκηνοθεσία: Alain Resnais.

Collage Εσωτερικά μου Μουσείου _Φωτογραφία:Η εφεύρεση του Μορέλ, Αdolfo Βioy Casares, (1940), Ταινία: L’invenzione di Morel, (1976). Σκηνοθεσία: Emidio Greco, Σενάριο: Andrea Barbato , Emilio Greco.

Μουσική:Main theme της ταινίας 2046 του Shigeru Umebayashi. (με προσθήκη ήχου τρένου),2046 (2004) Σκηνοθεσία: Wong Kar Wai.